21 11 21 - 12 12 21 

 

SCHORREN SCHORSEN SCHEMERINGEN

met

MARC VAN ROY

BRUNO VAN DIJCK

TINE COLEN & JAN VAN GOETHEM

 

concept Peter De Graeve

  

 

 

  

      

 

fotos:  1. Marc Van Roy  2. Bruno Van Dijck  3 en 4. Tine Colen & Jan Van Goethem

www.brunovandijck.be/

  

Kunst toont niets. Nee, werkelijk niets. Dat is een historische misvatting. Daarom is het begrip ‘ten-toon-stelling’ in feite artistieke nonsens. Er wordt niets getoond. Ware kunst toont niet, maar ziet, ze stelt zich in de plaats van ons – blinde, zelfverblinde, eigengereide mensen. Wij, exemplaren van de Homo Sapiens (zogezegd), wij, kinderen van Oedipus, doen niets liever dan onszelf de ogen uit te steken, onszelf te verblinden, hoe alwetend en alziend onze soort zich verder ook graag voordoet. Kunst ziet, in onze plaats, wat wij niet zien, of niet langer zien, waar we in onze planetaire almacht achteloos aan voorbijgaan. Alleen de kunst ziet het alom vergetene, omdat alleen zij zich de fatale menselijke blindheid herinnert, altijd. Kunst ziet, en laat zien. Vier kunstenaars – ongelijk in leeftijd, maar samen onovertroffen in hun subtiele visionaire esthetische kracht – laten de natuur, de materie, de wereld, kijken naar ons, vergeetachtigen, op manieren die onze blik stil en onze geest ademloos maken. Tine Colen en Jan Van Goethem, Marc Van Roy, Bruno Van Dijck: vier dichters van het visuele leren ons opnieuw het weergaloos bekeken worden. In Schorren, Schorsen, Schemeringen worden wij, waanwijzen, eendagsvliegen, door oogstrelende objecten (foto’s, schilderijen, etsen, sculpturen, weefsels, ontwerpen) bespied, als nooit tevoren. Kom, laat je begluren. Wees onverblind. (P.D.G.)