07 03 21 - 28 03 21

Hartelijk welkom bij de opening op zondag 7 maart van 14u tot 18u

(Enkel bij de opening, uitzondelijk, starten we om 14u ipv 15u. Dit met het doel meer spreiding van bezoekers  te bewerkstelligen. In elk geval wordt de maximale zaalcapaciteit niet overschreden, en kan het zijn dat we u vragen even buiten te wachten. Dank alvast voor uw begrip.)

Deze 2-delige tentoonstelling is, veilig en coronaproof, te bezichtigen op vrijdag, zaterdag en zondag, telkens van 15u tot 18u, of na afspraak 0494 534566

  

                   

  

                 

 

boven Jeroen Boute 'Red Pants', 2021, 80 x 60cm tempera en olie op doek / Mohammed Alani - untitled

onder  Bert Drieghe 'Mega Dance', 2020, 27 x 17cm olieverf op paneel / Mohammed Alani - untitled

  

Jeroen Boute (1978, Gent) schildert al geruime tijd, maar komt met deze tentoonstelling voor het eerst naar buiten met zijn werk. Boute is kunstwetenschapper, zijn schilderijen bevatten dan ook talrijke kunsthistorische verwijzingen die hij op een zeer vrije, intuïtieve manier verzamelt uit diverse publicaties, sociale media, etc.. in een steeds verder uitdijend persoonlijk beeldarchief, waar hij vrijelijk en naar eigen goeddunken uit put. Het resultaat is een zeer eclectische schilderkundige praktijk waarin hij verschillende (kunst)historische stijlen en kunststromingen – gaande van barok en maniërisme over expressionisme tot meer modernistische strategieën als rastergeometrie, collage en ready-made – op relatief kleinschalige doeken samenbrengt tot een bijna explosief geheel. Fascinerend hieraan is dat Jeroen Boute steeds zijn historische inzicht op een overtuigende manier weet te koppelen aan het puur schilderkunstige plezier van de controle – of het loslaten ervan – van het louter aanbrengen van verf op doek. Boutes schilderkunstige strategie is die van de deconstructie en reconstructie, waarbij hij steeds weer op een aanstekelijke manier balanceert op de dunne koord tussen kennis en intuïtie, tussen wat hem correct of net fout lijkt, als een steeds weer opnieuw opgestarte mentale ‘poging’ tot het vinden van een ultiem evenwicht tussen het excelleren in en het botsen op de grenzen van het medium schilderkunst…:
“Les essais, c’est tout… Oh merveille!”  (A. Giacometti, 1965)
Thibaut Verhoeven                                                                            
www.instagram.com/bo.jero/
 
Mohammed Alani is gekend voor zijn verfrissende en vernieuwende kunstwerken. Hij blijft zichzelf heruitvinden en heeft door de jaren heen een grote, unieke en erg diverse collectie gecreëerd. Zijn constante stilistische metamorfoses maken het onmogelijk om zijn werk in één kunststroming onder te brengen. Zijn gehele oeuvre is een mix van Body Art, Junk Art, Assemblage, Installation Art, Conceptual Art, Pop Art, Performance Art, Video Art en nog veel meer.
De schijnbaar eenvoudige werken, waarin hij speelt met de natuurlijke eigenschappen van de gebruikte materialen, brengen sterke achterliggende ideeën over op de toeschouwer. Ze wekken gevoelens op van vreugde, vitaliteit en geluk. Hoewel ze een ogenschijnlijk eenvoudig verhaal lijken te vertellen, kunnen ze heel diverse indrukken opwekken en nodigen zo het publiek uit om zich te verdiepen in de achterliggende filosofische betekenissen. Zijn opvallende persoonlijke stijl maakt van Mohammed Alani een pionier die ons laat proeven van de toekomst van Moderne Kunst.
Dr. Ahmed Khlaif Mankhi
 www.mohammedalani.be/
 
Ongepolijst en wat hoekig, zo is Bert Drieghe (1979, Brakel) en zo ook z'n schilderijen en sculptuurtjes. Zijn onderwerpen zijn banaal, soms zelfs zo banaal dat ze je in de war brengen en aan het denken zetten.
Waarom maakt iemand een aansteker, een gasfles of een Engelse sleutel in hout en verft hij ze daarna in fel geel, blauw en rood? Waarschijnlijk omdat hij het mooie, sprekende vormen vindt. Maar Drieghe doet nog iets meer dan het design bezingen van alledaagse voorwerpen die ons omringen. Hij laadt ze op en bezielt ze als een animistische sjamaan. Hij raakt ze aan en blaast ze leven in. Te veel leven om nog van stillevens te kunnen spreken. In een enkel wat verstilder werk lijkt Giorgio Morandi even om de hoek te loeren, maar meestal trillen de voorwerpen als in een animatiefilm. Dat zie je nog het best in zijn schilderijtjes. Een tang wordt een roofzuchtige vis, een paar schoenen krijgt een Amerikaanse, bluesachtige uitstraling, een gedumpte televisie onder een boom lijkt een onheilspellende beginscène uit een thriller van David Lynch. Net als de Amerikaanse filmregisseur vervormt Drieghe alledaagse elementen uit de consumptiecultuur tot vreemde surrealistische objecten en beelden. Maar het surrealistische element krijgt bij Drieghe nooit de bovenhand. Het gaat nooit zweven omdat er altijd verbondenheid is met het aardse en onaffe, wat al blijkt uit de keuze van de drager. Drieghe beschildert geen mooi opgespannen doek, maar paneeltjes die hij uit afbraak recupereert. Soms hangt er nog een hendel of een keukenkastknop aan vast, die hij integreert in het schilderij. Dikwijls laat hij ook de nerven meespelen of de splinters aan de rand, die de expressie versterken. 
Ik ken vandaag weinig andere schilders van bij ons die op zo'n simpele, directe manier hun voorwerpen kunnen doen spreken.....
Eric Bracke
www.instagram.com/bertdrieghe/